Με την ανεργία στους νέους φτάνει στο 25%, δηλαδή ένας στους τέσσερις δεν μπορεί να βρει δουλειά, είναι να διερωτάται κανείς αν αξίζει τον κόπο να σπουδάσει. Οι νέοι μας βρίσκονται σε απόγνωση καθώς βλέπουν τα όνειρα τους να εξανεμίζονται. Το ψηλό ποσοστό ανεργίας στους νέους είναι ανησυχητικό, πιο ανησυχητικό όμως είναι η αντίληψη της κοινωνίας σε ότι αφορά το φαινόμενο της ψηλής ανεργίας που βιώνει η Κύπρος σήμερα. Η κοινωνία δεν έχει ακόμα κατανοήσει τους πραγματικούς λόγους της ανεργίας στην Κύπρο, γι’ αυτό και δεν θα καταφέρουμε να τη μειώσουμε στα επόμενα χρόνια. Κυβέρνηση, πολιτικά κόμματα και κοινωνικοί φορείς, ακόμα και ο απλός κόσμος, αποδίδουν την ψηλή ανεργία στην κατάσταση της οικονομίας και θεωρούν ότι η ανάπτυξη θα λύσει το πρόβλημα. Είναι γεγονός ότι η ανάπτυξη δημιουργεί θέσεις εργασίας, δεν μπορεί όμως από μόνη της να λύσει το πρόβλημα.
Οι άλλοι σημαντικοί παράγοντες που επηρεάζουν την ανεργία, είναι η δωρεάν παιδεία που προσφέρει η πολιτεία στους νέους, η έλλειψη επαρκούς επικοινωνίας μεταξύ εκπαίδευσης και αγοράς εργασίας, η έλλειψη επαρκούς λυκειακής και μεταλυκειακής τεχνικής εκπαίδευσης, η έλλειψη επαγγελματικού προσανατολισμού στους νέους, και η ανεξέλεγκτη ροή κοινοτικών στην Κύπρο. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, οι πιο πάνω παράγοντες έχουν συμβάλει καθοριστικά στην αύξηση της ανεργίας στους νέους. Σε αυτό το άρθρο θα σχολιάσουμε τη δωρεάν παιδεία. Η δωρεάν παιδεία είναι πλέον ένα σύνθημα το οποίο όχι μόνο δεν βοηθά τους νέους αλλά τους αποπροσανατολίζει σε ότι αφορά την επαγγελματική τους σταδιοδρομία. Η δωρεάν παιδεία ωθεί περισσότερους νέους στα κρατικά πανεπιστήμια με αποτέλεσμα να αποκτούν ακαδημαϊκά πτυχία χωρίς αντίκρυσμα. Η οικονομία δεν μπορεί να απορροφήσει όλους τους πτυχιούχους, για τα πλείστα επαγγέλματα, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι πτυχιούχοι να υποαπασχολούνται ή να εταιροαπασχολούνται ή να παραμένουν στην ανεργία. Αυτό σημαίνει ότι η πολιτεία διαχειρίζεται τους πιο πολύτιμους πόρους της (εργατικό δυναμικό) λανθασμένα. Από οικονομικής πλευράς, είναι ως να γίνονται επενδύσεις που να μην αποδίδουν. Με επενδύσεις που δεν αποδίδουν, το μαγαζί κάποτε θα κλείσει. Η Κύπρος χρειάζεται ένα διαφορετικό μοντέλο διαχείρισης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως αυτό που εφαρμόζεται στις ανεπτυγμένες κοινωνίες. Υποτροφίες στους άριστους και χαμηλότοκα δάνεια για τους φτωχούς, οι υπόλοιποι να πληρώνουν, αφού έτσι και αλλιώς, οι πτυχιούχοι είναι αυτοί που επωφελούνται από τη μόρφωση που θα αποκτήσουν. Στο Ηνωμένο Βασίλειο για παράδειγμα, έχει ξεκινήσει ένα σύστημα βάση του οποίου το κράτος παραχωρεί χαμηλότοκα δάνεια στους σπουδαστές, τα οποία καλούνται να πληρώσουν με δόσεις αφού πρώτα εξασφαλίσουν δουλειά. Παρακαλώ σημειώστε, δεν πληρώνουν μέχρι να βρουν δουλειά, άνω από 20,000 στερλίνες τον χρόνο. Δηλαδή, η πολιτεία επιδοτεί τη μόρφωση των νέων δεν την προσφέρει εντελώς δωρεάν. Με αυτό τον τρόπο γίνεται μια πολύ καλύτερη διαχείριση του εργατικού δυναμικού προς όφελος τόσο των νέων όσο και της οικονομίας.
Μάριος Μαυρίδης
Βουλευτής Κερύνειας
Καθηγητής Οικονομικών
Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
99609148